şarj kuyruğunda kurulan 45 dakikalık dostluklar

resmen modern zamanların kıraathanesine döndü buralar. adamın altında 3 milyonluk araba var ama gelgelelim kw hesabı yaparken o ekrana ikimiz de aynı çaresizlikle bakıyoruz. "kaçla şarj ediyor birader", "batarya soğuk ya ondan yavaş alıyor" falan derken bi bakıyorsun yandaki adama çocukların okul taksidinden, artan kasko fiyatlarından falan bahsetmeye başlamışsın. elektrikli sözlük'te batarya kimyası falan diye ahkam kesmek kolay tabii ama o ayazda yanındaki istasyonda bekleyen adamla omuz omuza verip soket muhabbeti yapmak bambaşka bir terapi.

bir de şarjı yüzde cikseni geçip yola çıkacakken yaşanan o hüzünlü vedalaşma var ki sormayın... sanki asker arkadaşını memleketine uğurluyorsun. "hadi eyvallah usta, menzilin uzun olsun" diyerek o ağır kabloyu bagaja fırlatıp sessizce karanlığa karışıyorsun. ta ki bir sonraki yüzde yirmi şarj seviyesinde başka bir dinlenme tesisinde yeni bir yoldaş bulana kadar.