elektrikli araç alıp şarj istasyonunda ağlamak

geleceği yakaladık diye sevinirken aslında kendimizi en yakın avm otoparkına zincirlediğimiz dramatik olay. o sessizlik, o ani hızlanma hissi ilk başlarda insana kendini tony stark gibi hissettiriyor ama kış günü şarj yüzde 10'a düşünce menzil uzasın diye klimayı kapatıp montla titreyerek sürmeye başlayınca bütün o teknolojik karizma yerle bir oluyor.

istasyonda kabloya bağlı beklerken yanına yanaşan dizel doblolu dayının 2 dakikada deposunu fulleyip sana acıyan gözlerle bakarak uzaklaşması ise işin psikolojik işkence boyutu. doğayı koruyalım, karbon ayak izimizi silelim derken menzil anksiyetesinden sinir hastası olduk resmen.