elektrikli araçların kafa yapan ivmelenmesi

çevreyi, kutup ayılarını falan koruyoruz diye kimse kimseyi kandırmasın, hepimiz o koltuğa yapışma hissinin hastası olduk. yolda yanımıza yanaşıp motor bağırtan arkadaşları sessiz sedasız dikiz aynasında birer silüet haline getirmenin verdiği o sinsi keyif yemin ediyorum başka hiçbir şeyde yok.

işin kötüsü bu tork olayı bir kere damardan girince geri dönüşü de olmuyor, bildiğin uyuşturucu gibi bir şey. normal bir arabaya binince sanki el freni çekik gidiyormuşsun gibi hissettirmesi de cabası. sırf o g kuvvetini hissetmek için şarjı sömürüyoruz, sonra da menzil yetmiyor diye ağlıyoruz.