elektrikli araçla istanbul ankara yapmak

tasarruf edeceğiz diye yola çıkıp her şarj istasyonunda mecburi kahve tost gömünce astarı yüzünden pahalıya gelen eylem. bolu tüneli çıkışında kamyon arkasına saklanıp rüzgar direnci kasmaya çalışırken insan hayatı sorguluyor resmen. varış süresi de maşallah evliya çelebi seyahatnamesi kıvamında, bitmek bilmiyor.

menzili 500 km diye pazarlanan aletlerin bolu tüneli yokuşunda şarjı nasıl su gibi içtiğini öğreten, insana menzil anksiyetesini iliklerine kadar hissettiren eylem. kağıt üzerinde her şey mükemmel görünür ama o meşhur dinlenme tesisinde şarj sırası beklerken dizelcilerin yanınızdan vızır vızır geçişini izlemek insana hayatı sorgulatır. teknoloji harikası aracınızla otoyolda 90 km hıza sabitleyip tıngır mıngır gitmek de cabası.

kağıt üstünde 4 saat süren yolun şarj molaları ve istasyon sırası beklemeyle fiili olarak 6 saate çıktığı modern sabır testi. bolu dağı'nı tırmanırken ibre eriyince klimayı kapatıp montla oturuyoruz, inişte rejenerasyon ile pil dolunca sevinçten ağlıyoruz resmen. yakıttan tasarruf ediyoruz derken dinlenme tesislerinde yediğimiz tostlara servet ödediğimiz gerçeği de şurada dursun.