gazdan ayağı çekince cama yapışmak

içten yanmalı motorun o süzülme hissine alışmış bünyelerin ilk elektrikli deneyimlerinde yaşadığı küçük çaplı travmadır. ulan ayağını gazdan çekersin araba yağ gibi akar gider normalde. bunda ayağı bir çekiyorsun, sanki önde görünmez bir duvara çarpmışsın gibi bütün aile öne savruluyor. arkadaki kaynananın protez dişleri torpidoya fırlamasın diye pedala pamuk gibi basmayı öğreniyorsun mecburen.

yemin ederim sırf bu adaptasyon yüzünden ilk hafta boyun fıtığı oluyordum. gerçi bir süre sonra öyle bir alışıyorsun ki, benzinli arabaya binince fren pedalının varlığını unutup kırmızı ışıkta öndekine sağlam bir öpücük veriyorsun. teknoloji çok güzel şey de, insanın yıllanmış kas hafızasıyla böyle fütursuzca oynamamak lazım bence.

(bkz: tek pedalla hayatta kalma sanatı)