klimayı açınca anında eriyen tahmini menzil

dışarıda hava 40 derece, asfalttan alev falan çıkıyor. sen 'oh be' deyip o minik a/c tuşuna dokunuyorsun, ekrandaki o devasa menzil o saniye çat diye 50 kilometre birden düşüyor. işte o an alnından süzülen ter boncuklarının aslında sıcaktan değil, yolda kalma korkusundan döküldüğünü acı bir şekilde fark ediyorsun.

doğayı kurtaracağız diye arabanın içinde buharda pişmiş somona döndük yemin ederim. menzil gitmesin diye klimayı kapatıp camı iki parmak aralayarak cereyan yaptırmaya çalışan o vizyoner ev sahibi kardeşim, seni çok iyi anlıyorum ama şeklim bozulmasın diye belli etmeden sadece gülümsüyorum.