taycan alıp klimayı açmaya korkmak

altındaki araba uzay gemisi gibi, 0-100 hızlanması nefes kesiyor ama gel gör ki o pedala her dokunuş cüzdandan değil ömürden yiyor sanki. koltuk soğutma var, masaj var, bilmem kaç bölgeli klima var ama menzil kuş olup uçmasın diye camı hafif aralayıp gidiyorsun. prestijin zirvesindesin ama istasyon ararken yaşadığın gerilim korku filmlerini aratmıyor.

insan o kadar parayı verince şarjın hiç bitmemesini ya da en azından dert olmamasını bekliyor ama realite şarj kablosunu çekiştirmekten ibaret. yanından geçen dizel dacia duster sana selektör atıp geçerken hissettiğin o çaresizlik, lüks kavrdıbını epey bir sorgulatıyor bünyeye.