şarj istasyonunda tost yerken hayatı sorgulamak

hani o sessizlik, o tork, o teknoloji falan derken insan kendini kaptırıyor ya, işte büyü tam olarak otobanda yüzde 12 şarjla kalıp klimayı kapatınca bozuluyor. altındaki araba uzay mekiği gibi duruyor ama sen titreyerek en yakın istasyona varmaya çalışıyorsun. hele o istasyona varıp da bozuk olduğunu görünce yaşadığın o aydınlanma, içten yanmalı motorun sesini ne kadar özlediğini fark ettiğin an paha biçilemez.

sırf yakıttan tasarruf edeceğim diye girdiğim bu yolda şarj beklerken harcadığım kahve ve tost parasıyla muhtemelen ufak bir benzinlik satın alabilirdim. şimdi elimde telefon uygulaması, gözüm şarj yüzdesinde, aklımda acaba kışın menzil ne kadar düşer sorusuyla, geleceğin teknolojisini değil de sanki pahalı bir akülü araba almışım gibi hissediyorum.