mini cooper se ile yaşanılan menzil dramı

tasarımıyla bana gel diye bağıran ama bataryasıyla lütfen beni evden çok uzaklaştırma diye yalvaran tatlı su elektrikli aracı. abi her şey çok güzel, ivmelenme harika, go-kart hissi falan derken bir bakıyorsun şarj aniden yirmiye düşmüş. elektriklisözlük aleminde sürekli övüyorlar ama kışın kaloriferi açınca o ekrandaki kalan menzilin şelale gibi eriyişini izlemek insana varoluşsal sancılar çektiriyor.

şehir içinde şekil yapmak, sabah işe gidip gelirken trafikte sessiz sessiz süzülmek ve yokuşta tokatlamak için on numara alet, yalan yok. ama hafta sonu şöyle hafif uzaklara bir kahve içmeye gideyim desen anında şarj istasyonu haritaları arasında rota planlama uzmanı falan olman lazım. yine de o tatlı suratına ve direksiyon tepkilerine bakınca insan kızamıyor merete, işte parayla satın alınan böyle toksik bir ilişki bizimkisi.