menzil kaygısı yüzünden klimayı açmayan tip

altındaki o kadar torka ve teknolojiye rağmen ağustos sıcağında camı hafif aralayıp sağ şeritten 70'le giden abimizdir. sanki o son yüzde üç şarjla memleketi kurtaracakmış gibi sürekli ekrandaki kalan kilometre yazısına baka baka kendi ömründen yer.

hayır madem o kadar korkuyorsun, ne diye geçtin ki elektrikliye? yolda kalırım korkusuyla radyoyu bile açmayan adamlar tanıyorum yahu. şarj istasyonuna yaklaşırken etrafı tarayan o priz arayan çaresiz gözler aslında bütün bu dramın özetidir. biraz salın, keyfini çıkarın şu sessiz aletlerin be kardeşim.