apartman otoparkına wallbox kurdurmak

yöneticiden izin almak ayrı dert, üst kattaki teyzeye aletin radyasyon yaymadığını anlatmak ayrı dert. arabayı şarj edelim derken biz deşarj olduk yeminle.

yöneticiye derdimizi anlatana kadar göbeğimizin çatladığı, elektrikçinin ise uzay mekiği teknolojisi görmüş gibi davrandığı hadise. sanki duvara şarj ünitesi değil de nükleer reaktör bağlıyoruz, öyle bir gerginlik, öyle bir prosedür. en sonunda evin salonuna çekip orada şarj edeceğim arabayı, o olacak.

elektrikli araç alırken menzil anksiyetesi yaşarım sanıyordum, asıl anksiyete bizim apartman yöneticisi rüstem amca'ya otoparka wallbox taktıracağımı açıklarken yaşanıyormuş. adam bir anda yüksek elektrik mühendisine dönüştü, sanki tesisatı onun kalp pilinden çekeceğiz. yok bütün binanın şalteri atarmış, yok o kalın kablo ısınıp yangın çıkarırmış. alt tarafı evden ucuza şarj edelim dedik, apartman whatsapp grubunda şebeke çökerten adam ilan edilmeme ramak kaldı.

işin elektrikçi boyutu ayrı bir dram zaten. yirmi metre kablo çekecek diye istenen parayla sanırsın iceland'den eve özel jeotermal hat döşetiyorum. her şeye rağmen o aleti o duvara bağlattım ve ilk şarjı başlattığımda duyduğum o ince kontaktör sesi tüm sinir harbine değdi. sırf site yönetimine inat her akşam araba tam doluyken bile o fişi takıp şarj kutusundaki o yeşil led ışığın şovunu izliyorum.