elektrikli arabayla kaş a gitme hayali

istanbul'dan çıkarken 'mazot olmuş kaç para, biz bedavaya gidiyoruz abi' diye hava atılan ama susurluk tostçusunda şarj sırası beklerken hayatı sorgulatan eylemdir. klimayı kökleyince menzilin su gibi içildiğini görünce, yan koltuktaki manita terlemesin diye dua edersiniz ama nafile, o batarya yüzdesi illa ki düşer.

hele bayram zamanı yola çıkıldıysa tatilin yarısı otoban kenarındaki istasyonlarda, diğer yarısı da bozuk çıkan üniteye söverek geçer. otele vardığında ise resepsiyondaki dayıya 'priz var mı priz' diye yalvarırken bulursunuz kendinizi.

(bkz: menzil anksiyetesi)