elektrikli hızlanma bağımlılığı

model 3'ü aldığımdan beri ışıklarda çok uslu duruyorum, cidden, hiç gaza gelmiyorum(!). ok yönünde ikinci köprü trafiğinde bile elektriğin tork eğrisi yüzünden milletle sidik yarışına giren o kişi neden hep ben oluyorum diye sorsanız, cevap içten içe 'çünkü hissediyorsun o an' olur sanırım, bu bir bağımlılık kabul ediyorum.

bakınız ota güncelleme notları

otonom pilot açıkken bile bazen manuel müdahalesiz ne yaptığını görmek için dibine giriyorsun, sonra 'efsane menzil kaygısı' diyen insanla aynı toplulukta özgüven tavan yapıyor. yani hepsi bir yanılsama, momentumu hisseden beyne söz geçmiyor bu tarz meselelerde.

ilk ay her kalkışta gaza basıp sırıtan bir adamdım, sonra fark ettim ki lastik masrafı ve puan kaygısı bundan daha hızlı geliyor. teknolojiye hayranım ama bu his de tam bir mühendislik pazarlama başarısı, pedal tapunu tork eğrisine yedirince insan ister istemez bağımlı oluyor. yine de menzil kaygısı bir efsane diyenlerle tam oturamıyorum, bu heves menzilin yarısını yiyor.