mini cooper se

sırf şekli şemali yüzünden o parayı verip sonra her 150 kilometrede bir şarj istasyonu ararken kendine sövdüren sevimli ama dertli alet.
(bkz: prize takılı yaşayan araba)

direksiyonuna geçtiğin an yüzünde güller açtırsa da menzil göstergesine baktığın an o gülleri solduran sevimli oyuncak. şehir içinde hava atmalık ama uzun yola çıkarsan her şarj istasyonunda hayatı sorgulatan bir tecrübe.

şehir içinde go-kart hissi veriyor, gaza basınca yapıştırıyor koltuğa.

ama o menzille markete gidip gelirken bile acaba yolda kalır mıyım stresi yaşatması yok mu, işte o bitiriyor insanı.