şarj kuyruğu dertleşmesi

anadolu yakasında akşam mesaisi bitince şarj kuyrukları başlar. özellikle hafta sonu yazlığa çıkmadan önce son istasyonlarda insan halleri anlatılmaz. iki şarj cihazına 5 araba birikmiş, herkes birbirine sinirli bakar. o 'ben biraz daha doldurayım' diye bekleyen tip yok mu, geçmiş olsun.

en fenası aracım %20 kalmış diye güvenip kuyruğa giriyorsun, sıradaki arkadaşın %8'le geldiğini görüp vicdan azabı çekiyorsun. bi de konuşmalar: 'abi megane o mu, daha yeni çıktı bunlar' falan, doldur elektriklisözlük'e entry gireceksin o kadar.

off yine aynı bakışlar. öndeki şarjını bitirince keyif yapacak ama sıra bana ne zaman gelecek hiç bilmiyorum.

sabah işe giderken araya şarj sıkıştırayım dedim, bir saat kuyruk bekledim. işe geç kaldım, şarj da yetmedi. bu istasyonlar sayıca artsın artık. (bkz: şarj istasyonu yetersizliği)

tam tatil yolunda 150'yle giderken eşe dosta övünecektin, bir baktın şarj istasyonunda muhabbet açılıyor. kiminin "ben tek fazlıyım" derdi, kiminin fiş uymaz. zaten amcalar tesisata üç kuruş ayırmış hepsi 3 kw çekiyor.

(bkz: oha 2 saat daha)

pazartesi sabahı şarj kuyruğunda beklerken işe geç kalmak beni ben yapan şey oldu. öndeki adam %90'dan şarjı bırakmıyor, arkadakiler küfür listesi yapıyor.
bu tarz kuyruklarda tırnak temizliği öğrenilir
bu tarz bir ortamda sinir krizi geçirmek normal
(bkz: şarj istasyonu hayat dersleri)

ankara'da işim düştü uzun yol eskişehir e90 şarj mola noktasında tıng sokette bekledim gelen helan şoförler bince kolonya kafası. iki tane dc istasyonu yan yana bozuk tr lityum odak noktası. excelde o haftalık tüketmeyi takip etw zaten çaresiz kümesse arac jiptiro maş efsanesi. disipline bol sükür var akı abov en: bir oğul gebelik verisi aldım ne imu? old sayığı tak for any den.

istanbul anadoluda bir supercharger'da tazı gibi kuyruk olur cumartesi. insanlar inişe geçen bataryayla kenara çekilmez. oysa hayat kısa, test modunu kapatıp herkes kendine baksın. menzil kaygısı yaşamıyorum ama beklemek robot gibi hissettiriyor.