uzun yol elektriklisi olmak

şarj duraklarını kahve molasına çevirmeyi öğrendikten sonra insanın içinde fena bir huzur oluşuyor. istanbul-izmir arasını benzinli araçla giderken 3 kere mola verip sıkılıyordum, şimdi 2 kere şarj molası veriyorum ve her seferinde termostan çayı açıp telefonu şarja takıyorum. araba şarj oluyor, ben şarj oluyorum, telefon şarj oluyor. üçlü bir ritüel yani.

elbette herkesin menzili ve şarj hızı aynı değil, o yüzden 'menzil kaygısı efsane' demek biraz abartı oluyor. ama rota planlamasını doğru yaparsan ve otoyolda 120'yi geçmezsen sorun yaşamıyorsun. tek sıkıntı, şarj istasyonundaki diğer sürücülerle göz göze gelip 'sıra kimde' bakışması. o bakışma yok mu, işte o ayrı bir mesele.