elektrikli araçların ninja gibi gezmesi

arkamdan sinsice yaklaşıp dibimde bitene kadar varlığından haberdar olmadığım için bir gün beni kalpten götürecek olay.

pazardan dönerken elimde poşetlerle kaputa yapışmamak için dua ederek yürüyorum resmen.

arkamdan süzülen iki tonluk demir yığınını fark etmeyip yapay motor sesi eksikliğini iliklerime kadar hissettim az önce.

mahalle arasında hayalet sürücü modunda takılan arkadaşlara selam olsun, ödüm koptu.

sokakta yürürken arkadan gelenin rüzgar mı yoksa iki tonluk metal yığını mı olduğunu anlamak için falcı olmamız gereken durumdur. korna çalmaya bile tenezzül etmiyorlar, sanırsın ajan mübarek.