elektrikli araba alıp pişman olmak

şarj istasyonu kuyruğunda iki saat beklerken bünyeye aniden gelen o içsel aydınlanma hissidir. çevreyi kurtaracağım diye yola çıkıp menzil yüzünden ecel terleri dökmek her babayiğidin harcı değil sonuçta. araç sessiz çalışıyor falan diyorsunuz ama o şarj stresi adamın ömründen sessizce bir on yıl çalıyor.

(bkz: bayram tatilinde şarj sırası beklemek)

genelde evinde veya işinde şarj imkanı olmayan vizyonsuz tayfanın düştüğü hazin durumdur. her akşam avm otoparkında boş istasyon sırası beklemekten sosyal hayatları bitince soluğu sarı sitede alırlar. önce bir altyapınızı kurun sonra inovasyona atlayın kardeşim.

(bkz: evde şarj imkanı olmadan elektrikli almak)

benzinin litresini görüp gaza gelenlerin ilk uzun yolda yaşayacağı aydınlanmadır. sanayi kokusunu özleyeceğim hiç aklıma gelmezdi diyorsan sen de içten yanmalı motor sevdası tuzağına düşmüşsün demektir. şehir içi mükemmel ama şehir dışı tam bir hayatta kalma mücadelesi.