elektrikli araçla istanbul ankara yapmak

uçağın bir saatte gittiği yolu doğayı koruyacağız tripleriyle dinlenme tesislerinde saatlerce dikilerek tamamlamaktır. bedava şarj sırası beklerken ömürden giden yılları hiç hesaba katmıyorum bile. ankara tabelasını görünce aracı değil de direkt kendinizi fişe takmak istiyorsunuz.

(bkz: şarj beklerken içilen bayat çay)

bolu dağında şarj kuyruğu beklerken hayatı ve yaptığınız seçimleri sorgulatan meşhur eylemdir. sözde çevre dostuyuz diye yola çıkıp dinlenme tesislerine akın eden tayfa yüzünden menzil stresi iliklerinize kadar işler. yine de o güncel benzin fiyatlarını düşününce, priz başında geçirilen zorunlu kahve molası bile insana ufaktan tatlı gelmiyor değil.

bolu tesislerinde yarım saatlik şarj için üç saat sıra beklerken hayatı ve yaptığınız tercihleri derin derin sorgulatır. menzil bitecek korkusuyla temmuz sıcağında klimayı kapatıp kan ter içinde ilerlemek de işin tuzu biberidir.