elektrikli torku bağımlılığı

gaza her bastığında enseni koltuğa yapıştırmasına alıştığın an o çok övülen içten yanmalı araçlar sana kağnı gibi geliyor. ışıklarda tofaş tokatlamak yetmeyince her kırmızıda kapışacak taycan arıyor o dönmüş gözleriniz. bunun sonu kesinlikle lityum iyon koması ya da ehliyeti polise teslim etmektir.

(bkz: 0 100 takıntısı)

ışıklarda yanınıza gelen turbolu benzinli apaçileri sessiz sedasız tokatlamanın verdiği o muazzam hazdan kaynaklanan psikolojik bir rahatsızlık. ayağının altındaki anlık gücü hissettikçe insanın içten yanmalı devir beklemeye tahammülü kalmıyor gerçekten.

ilk başlarda sadece ara hızlanmalarda falan basarsın, sonra bir bakmışsın yokuş yukarı millet vites küçültürken sen uzay mekiği gibi fırlıyorsun. ama işte o gaza her bastığında da ekrandaki menzilin su gibi eridiğini görmek bu bağımlılığın tek kötü yanıdır.