mini cooper se

tasarımıyla kalbimi çalan ama menziliyle darlayan elektrikli oyuncak. tamam gaza basınca yapıştırıyor, virajlarda rayda gidiyormuş gibi dönüyor ama kışın kaloriferi açmaya korkar hale geliyorsunuz. tam bir starbucks önü aksesuarı, ötesi değil.

evdeki ikinci araçsa, işe gidip gelmelik kullanılacaksa dadından yenmez ama bununla bodrum'a tatile gitmeye kalkanın aklından şüphe ederim. şarj istasyonlarında millete dert anlatırken tatil biter zaten. sırf o sarı detayları ve dijital kadranı için bile seveni çok, mantık değil tamamen duygu arabası.

klimayı kapatıp radyoyu da kısınca menzili ancak 5 kilometre artan sevimli ama verimsiz teneke. şehir dışına çıkmak istediğinizde yolda geçen sürenin yarısını şarj istasyonlarında sosyalleşerek harcıyorsunuz.

direksiyona geçince go-kart kullanıyormuşsun gibi hissettiren ama menziline bakınca sadece mahallede tur atman gerektiğini anladığın aşırı sevimli alet. gaza her dokunduğunda yüzünü güldürüyor ama şarjın eriyişini izlemek o gülümsemeyi yavaşça solduruyor. sırf karizması ve o ani hızlanma hissi için katlanılıyor, yoksa mantık çerçevesinde izahı zor bir aşk bu.