nikolaus otto'nun 1876'da yaptığı dört zamanlı motor, bugün hâlâ milyonlarca aracın kalbinde çalışan temel prensip; elektrikliye geçsek de mühendislik tarihinde yeri ayrı bir kilometre taşı.
otto çevrimi denince akan trafikte sabit hızda gitmek anlaşılıyor ki menzil kaygısının en tatlı düşmanı bu. ben 90 falan sabitleyince tablo pamuk gibi oluyor, 120 yapınca yüzde yirmi uçuyor. adamlar iki yılda bir çubuk çıkarıyor, hâlâ en basit kuralı öğretemediler.
(bkz:
hiper mil)
bir haftadır park sensörü sese her bastığında 'ee otto mu ki şimdi bu' diye düşünüyorum, halbuki çevrim diye bir şeyin eski dizel araçtan da olmadığını biliyorum. kısaca: sürüşte hafif tını fark ediyorsan evet otto çevrimi duyuluyor, ama gösterge panelinde turuncu kutu çıkarmıyor, rahat ol.
arka koltuğa hiç geçmeyen bu dönüşümün en sevimli tarafı, optimus prototiplerinin halen geliştirme aşamasında kıvranıp durması. bir yıl öncesinde el sıkışan robot gördük, şimdi çamaşır katlıyorlar diye reklam çekiyorlar. işe yarar mı yarar, ama 'ottoyu çok' diye savuna savuna millet kendi aracında şerit takip edemezken robotun insanlığını tartışmaya gelmem ben.
otto çevrimi (over-the-air update) olayının burada ciddi katkısı var bence: bir yazılım sayesinde aracın davranışı haftalar içinde değişebiliyor, yeni sürüş modları, yeni ekran arayüzü, yeni asistanlar. yani başta aldığın arabayla bir yıl sonraki araba aynı olmuyor, bu da benim gibi bir teknoloji heveslisi için sürekli kutlanacak bir şey. tabii her cihazı yerel saat ile güncelleyip 'hmm şimdi ne bozdular acaba' diyen azınlığa da saygım var, demokrasi bu, itiraz serbest.