model 3 ile ilk kalkışta gülümsememek elde değil, bu tarz bir bağımlılık yapıyor gerçekten. ama bir süre sonra o ivme kanıksıyor, sürekli aynı heyecanı arıyorsunuz.
ne yalan söyleyeyim, menzil kaygısı efsaneyse hızlanma bağımlılığı da gerçek bir şey.
bu sayfayı ve başlığı görünce eksendeki ofis sürücüsü beynim otomatik devreye girdi. hesapsız bar bir kere; ben sıfır yüz yapan arabaların bizatihi hak etmedikleri ilgiyi gördüğü bir dönemde sıfırdan aldığım togg t10x ile 40 yaşından sonra ilk kez arabamın ivmelenmesinden güldüğümü fark ettim. e tamam, motor sesi yok, acıtmıyor, hayat bilgisi içimde trende değil ama ne zaman bir arkadaşım "kalkınca sopa takmış ama çaydanlık sesi çıkmıyor, hallet" derse şu an mental olarak huzurlu kahkaha atıyorum.
rakamlara gelsem: elektrikli motor torku daha ilk bindirmede gösteriyor. içten yanmalı dünyasındaki step iniş takımları gibi ağır vites geçişleri yerine, direkt dişli yok ama yaşanılan şey hafif ama tok his veriyor. solucam misal bir yol: bir topçu randevusu gibi yoğun fakat seri... ama ben de testere atıyorum; çünkü menzil hesabına o anki gaz pedalı karelerini işleyecek değil ya. bu sabah kalkışta far sensörünün algıladığı köpek bile irkildi ulan, hayra yormalı. uzun lafın kısası sıfır yüze düsmenin asıl motivasyon olan keyfinin bir adresi var ve o motor geleneği artık çok absürt noktada. neyse ki veriler hazır, excel'de herkes su anında denenerin bu duyguyu. ÖSYM tipik mühendis teselli cümlesiyle de bağlayalım: markaların morgunda veri sükuneti daha demleyendi amma yeter.
yanlına bu kadar koşuşturmaca arasında, bugün az kalsın böyle... sarj hoş kimilerine itici gelen bir gereksiz ayrıntıdır. şirket de hissesi varda not aldım. "öyle de nice elektrikli ikizi olur."
