tek pedal sürüşü

fren pedalını süs niyetine taşıttıran, tasarruf yapacağım hırsıyla her kırmızı ışıkta durma mesafesini ayarlamaya çalışırken insana soğuk terler döktüren olay. balata eskimiyor, menzil artıyor güzel ama yan koltuktaki sürekli öne yığılmaktan dolayı kusabilir, dikkat etmek lazım.
(bkz: rejeneratif frenlemenin mide bulandırması)

insanı inanılmaz bir tembelliğe sürükleyen, fren pedalının oraya süs niyetine konduğunu düşündüren olay. ayağınızı gazdan çektiğiniz an sanki arabanın arkasına paraşüt açılmış gibi bir yavaşlama hissi veriyor, ilk başlarda yan koltuktaki masum yolcunun kafası sürekli öne gidip gelse de alışınca büyük konfor.

ama işte en büyük sıkıntısı insanın reflekslerini kör etmesi. yarın öbür gün normal bir arabaya binince ayağı gazdan çekip arabanın durmasını beklerken öndeki kamyona usulca toslamak işten bile değil. balata parası vermiyoruz diye seviniyoruz ama şoförlüğü unuttuk haberimiz yok.

ayağınızı gazdan çekince arabanın zamk gibi asfalta yapışıp yavaşlamasını sağlayan, başta küfür ettirip sonra fren pedalı varlığını unutturan nimet. buna alıştıktan sonra emanet benzinli arabaya binince ilk kırmızı ışıkta araba bozuk mu durmuyor triplerine girip öndekinin tamponunu öpme ihtimaliniz epey yüksek, aman dikkat.