şarj kuyruğunda geçen o ebedi muhabbet

üç araba sıra beklerken 4 kişi olduğumuz için arabaları şarj istasyonuna ittirmekten başka çare kalmıyor.

herkes aynı hikayeyi anlatıyor: "abi benimki 150 kw destekliyo" derken aslında 30 kw alıyoruz hep beraber. zincirleme hayal kırıklığı yaşıyoruz. (bkz: gerçekten offf)

araba şarj olurken yanındaki ablaya çocuğunun okul derslerini anlatıyorsun. ne ara tanımadık insanlarla bu kadar samimi oluyoruz, şu soğukta şarj beklemenin kader birliği işte.