ailemin elektrikli araç karşı çıkması

her akşam yemek masasında aynı film: 'ya elektrik biterse', 'ya şarj bulamazsan', 'bu arabalar sessiz, tehlikeli'. annem hâlâ benzinli arabanın kokusunu özlüyor galiba. oysa ben iki yıldır istanbul'da şarj sıkıntısı çekmedim, çektiysem de bu buraya yazarım.

menzil kaygısı büyük ölçüde efsane, ama aile bunu kabullenmek yerine seni uyarmayı görev sanıyor.

bu tarz dirençler teknolojiye alışma sürecinin doğal parçası, zamanla geçiyor.