atto 3'ü alalı altı ay oldu, hâlâ o sessizliğe tam alışamadım açıkçası. ilk başlarda çok hoşuma gidiyordu, hani motor sesi yok, titreşim yok, sakin sakin gidiyorsun. ama bir süre sonra lastik sesi, rüzgar uğultusu, hatta yoldan gelen o taş takırtısı bile kulağına batmaya başlıyor, çünkü maskeleyen bir şey kalmıyor. geçen eşim 'araba çalışmıyor mu' diye sordu, öyle sessiz yani.
bir de dışarıdakiler için durum tersi. yaya geçidinde insanlar fark etmiyor, market önünde geri geri gelirken kimse duymuyor. o yapay ses sistemini açtım mecburen, biraz tuhaf bir vınlama ama iş görüyor. sizin araçlarda bu sesi açık mı tutuyorsunuz, yoksa kapatıp riski mi alıyorsunuz merak ediyorum.
ilk haftada en çok yadırgadığın şey oluyor: gaza basıyorsun, gidiyorsun ama hiçbir şey bağırmıyor. içten yanmalıdan geçince insan bir yerlerde motor sesi arıyor, bulamayınca kendini elektrikli süpürgede gibi hissediyor. bir süre sonra alışıyorsun ama alışmak biraz ürkütücü olabiliyor, çünkü hız duygusu sesle beraber gelmiyor.
sonra fark ediyorsun ki sessizlik aslında bir tamamlanma değil, yerinden edilmiş gürültü. tekerlek, rüzgar, taş, hepsi kendine bir sahne buluyor. bunu kavradığın anda sessizlik de sevimli gelmeye başlıyor, ta ki yaya yolunda arkandan yaklaşan biri seni görmeden önüne kırana kadar.
