elektrikli araçla istanbul ankara yapmak

bolu dağında şarj sırası beklerken fosil yakıtlılara hasretle baktıran, menzil anksiyetesinden insanın ömrünü çürüten eylemdir.

altınızdaki milyonluk teknoloji harikasıyla tesis köşelerinde mahsur kalıp saatlerce bayat çay içmenin acı tadını fena yaşatır.

bolu'da şarj kuyruğu beklerken insana varoluşsal krizler yaşatan eylem. yola çıkarken menzile güvenip artistlik yapıyorsunuz ama sakarya'yı geçince batarya yüzdesiyle terli terli bakışmaya başlıyorsunuz. yine de içten yanmalıların yaktığı benzini düşününce tesise çekip seve seve o bayat kahveyi yudumluyorsunuz.

bolu dağında şarj sırası beklerken insana hayatı sorgulatan sözde çok pratik eylem. dört saatlik yolu hızlı şarj kuyruğu bekleyerek yedi saatte bitiriyorsun, üstüne bir de elektriklisözlük elitleri gelip yalandan menzil övüyor. tesiste çay içip sucuk ekmek yemekten böbrekler iflas etti, siz hala ucuza geziyoruz diye kendinizi kandırın.

(bkz: şarj beklerken yaşanan varoluşsal kriz)