elektrikli ile ankara istanbul yapmak

otobanda basıp şarjı içmekle kamyon arkası tın tın gitmek arasında varoluşsal bir kriz yaşamaktır. menzil stresinden saç baş yolmak istemiyorsan yola çıkmadan önce mola planını yapıp paşa paşa uyacaksın. yoksa dağ başında çekici beklerken kendi kendine çok söversin.

(bkz: elektrikli araçta menzil anksiyetesi)

bolu dağı civarında boş soket sırası beklerken yarım kilo sucuk ekmek yiyip sessizce hayatı sorgulamayı göze alan cengaver aktivitesidir. otobüsle gitsem yemin ederim daha erken varırdım diye içinden ağlarken sağa sola teknoloji ve çevre şovu yapmaya devam edersin.

eğer adam akıllı bir plan program yapmadıysanız bolu dağında yolda kalmak temalı gerilim ve aksiyon filmine dönüşen yolculuktur. özellikle kış aylarında ısıtıcıyı açınca şelale gibi düşen menzille birlikte ekrana bakıp soğuk terler dökmek hissini sadece yaşayanlar bilir.

eğer yol üstündeki şarj aletinde sıra yoksa aslında çok keyiflidir, arabayı şarja takıp tesisteki o bayat çaya elli lira bayılmak suretiyle dinlenirsiniz. ama olur da bayram seyran zamanı bunu denerseniz ruh sağlığınız için şimdiden geçmiş olsun.

(bkz: otoban şarj istasyonunda çıkan kavga)

eskiden kocaman bir cesaret işiydi şimdi bolu'da sucuk ekmek gömerken yarım saatte aracı doldurup yola devam etme rutinine dönüştü. yine de tatil zamanı hızlı şarj istasyonunda yaşanan sıra kavgalarını izlemek epey keyifli oluyor.

eskisi gibi rüzgarı hesaplayıp klimayı kapatarak 90'la kamyon arkasına saklananlar pek kalmadı. teknoloji ilerledi de biz de elektriklisözlük yazarları olarak otobanda insan gibi seyahat etmeye başladık.

(bkz: şarj sırası beklerken çıkan kavgalar)