şarj kuyruğunda kurulan mecburi dostluklar

yüzde on şarjla ecel terleri dökerken, yandaki cihazı yüzde ciksen beşe gelmesine rağmen ısrarla terk etmeyen o bencil abiyle göz göze geldiğimiz yerdir. adama sorsan çok çevreciyiz, güya hepimiz el ele verip doğayı falan kurtarıyoruz ama aslında sırf üç beş kuruş daha ucuza dolsun diye beni burada buz gibi arabada ağlatıyor. menzil anksiyetesi sözde hepimizi kader ortağı yapacaktı, halbuki içimden gizlice gidip o adamın kablosunu kemirmek geliyor.