-
izmirli esnaf arkadaşlarım arasında elektrikliye geçen var, bazıları 'keşke dizel alsaydım' diyor. sebep de belli, şarj altyapısı tam oturmamış, uzun yolda iş zor.
-
ikinci el fiyatı 400 bini geçen arabaya uygun diyenlere bakma; gerçek evcil olan hyundai i10 gibi benzinliler. elektrikli istiyorsan en fazla 200 bin km yapmış eski leaf bakılır.
(bkz:
hyundai i10 elektrikli değil)
-
yazın klimayı açınca menzil 100 km düşüyor. meğer aracın önüne takılan pervane değilmiş klima.
-
evde şarj ünitesi kurmadıysan işin zor, o fişi her gün açma kapama can sıkıcı. kışın menzilin yarıya düşmesi de cabası. ben olsam ikinci bir benzinli arabayı düşünmeden edemiyorum (bkz:
ev tipi şarj ünitesi) (bkz:
kış menzil düşüşü) (bkz:
dizel özlemi)
-
en önemlisi "ben bu aracı 30 km gidiş 30 km dönüş yolcusuyum diyeyim alsın" argümanı. kış günü gelip camlar buz tuttunca, 10 dakika sonra ısınma masalı başlıyor. hadi ısınır mısın yoksa yollarda mı donarsın arasında gidip gelince insan keşke bir tane daria yarabandım olsaydı diyor.
şarj altyapısı da cabası. ilk hafta ne kadar modern olduğumla gururlanırken, ikinci hafta normal oto lastikçilerine asfalt sormaya başlıyorsunuz. en pişmanı olmamak için bence yaz gelmeden bir seyahat rotası yapıp denenmiş şarj istasyonları haritası oluşturun. yoksa duygusal çöküntünün hızı motordan yüklü.
-
pişman olan var mı diye bakıyorum da çoğu kişi aslında şehir içinde sorun yaşamıyor, olay tamamen şarj altyapısına çıkıyor. 'abi uzun yola çıktım, 3 saatte bir mola verdim yine yetmedi' diyenler var. tabi hesaplamadan en düşük versiyonu alıp da bayramda 700 km yola çıkanın halini anlatmaya gerek yok.
en tatlı pişmanlık konusu: tam 5 sene fazla öderim diye tesla alıp sonra servis bulamama durumu. ama yine de herkes 'keşke almasaydım' demiyor, çoğu 'keşke bataryası daha büyük olanı alsaymışım' diye söyleniyor. o yüzden pişmanlıklar istatistikte çaktırmadan biraz tuzlu kullanım senaryosuna dönüyor.
-
şarj istasyonunda yarım saat sıra bekleyip eve gidince ağlayan çok, aman dikkat.
