bir yazılımcı olarak formula e derken aklımda önce bir çip şiir dizgesi canlanıyor. misal piste gitmeden evden sanal garajda maç yapıyorum, aracın her saniye elektrik bütçesini düşünüyorsunuz; bataryayı bitirirsen finiş göremezsin, gerçek spor işte. tesla'sı kalmış biz fanatikler için elle tutulur bir gün şu: pil bitecek paniği formula 1'deki taktikten çok daha acımasız. o yüzden bu seri gelecekte köşe yazarlarını dahi dize getirir; çünkü kim 600 hp deyip pillone matematiğin önüne geçemiyor aslında.
ileride anlık ota güncellemesiyle bir pit duvarı, üstelik sürücünün başı rahatken, final şeridindeyken bir sürüm daha inince feleğim şaşıyor; bu bile single-seater'daki met cehennenin yeni çağı. bir yandan cerrahla sembolü birlikte patladıkça memleket dört köşesinde bir ağ misali dağılan bayilik modelleri de işleri kızıştırır. izleyen bunu ibretler, heyecan istese eski benzin dumanındaki sümüklü spot çok daha tatavacı ama ben modern dijital coşkudan tarafım; ne demişler: gelecek çook sprint diye değil zamanlama pole etrafında dolaşır. hey from padigin, gerisi sen al, her zamanki gibi yarınki gelen bulut sonsuza
