iki yıldır elektrikli kullanan biri olarak formula e vaktiyle çok komik bir şikebe gibi gelse de, teknik olarak ciddi ilerleme katetmiş bir spor dalı olduğunu kabul etmek lazım. rejeneratif fren sistemi ve enerji yönetimi stratejileri gerçekten fabrikadan getirmiş mühendislik harikası. ancak yarışların sesi yok denecek kadar az, tribünlerde yarış heyecanından çok uçak motoru gibi vınlama sesi var.
asıl ilginç olan bu yarışlardan çıkan batarya ve motor teknolojisinin günlük kullanıma aktarılması. togg'umda hissettiğim anlık tork mükemmelliğini bu yarışlara borçlu olduğumuzu düşünüyorum. sezon boyunca şarj stratejilerini izlerken içimden 'ulan ne kadar hassas iş yapıyorlar' dedim. fakat yayın kalitesi ve ortalama bir izleyiciye anlatabilme konusunda hala yol katetmeleri gerekiyor.
atto 3 aldığımdan beri tek pedalla ilgili arkadaşlarıma sık sık şunu söylüyorum: bu iş aslında insana ilk başta çok yapmacık geliyor. gazdan ayağını çektiğin anda araba sanki birini arkadan görüp afallamış gibi yavaşlıyor. ben ilk üç gün sadece şehir içinde kullanmaya çalıştım, frene basmadığım için önümdeki ışıkta epey huzursuz oldum ama alışınca inanılmaz konforlu. özellikle rampa inişlerinde sürekli frene basmamak hem balataya hem de gergin yokuş trafiğinin getirdiği strese iyi geliyor.
