ilk bir hafta öyle bir şey yaşadım ki, vitese geçip ayağımı gazdan çektiğimde sanki biri arkadan araçı sımsıkı tutmuş gibi araç kasılıyordu. dizel bir sedan'dan togg t10x'e geçince beynim ayak refleksi ile fren yapmamı bekliyor, araç ise 'yok gerek yok, birazdan duruyoruz' diyor. ilk gün okul çıkışında çocuğu almaya giderken 5 kez sürtünmeli fren yaptım meğer; hâlbuki arabada 'one pedal' sürüş diye bir şey var, ben de yok sayıyorum. iki haftalık süreç sonunda şöyle bir şey öğrendim: vitesi hıza göre düşürmekle, bir de doğrusu şu regeneratif frenajda olan şu; enerjiyi bataryaya geri veriyor, ama her frende hafif bir 'başı öne eğme' durumu yüzünden önce bir baktım ki tüm aile (ben hariç) araçta birbirine 'abi böyle mi olacak dedi'. efendim sonunda excel tabloma kullanım modunun etkisini işleidim; 'sport'tu? bırakın ya, şehirde standart moddayken 0.2 lt/100 km fark edermi insanın kalbi. kış aylarında da ısıtmalı koltukları açarak bu ekstra puantaı bataryanın eksi değerini gördüm. ama gel gelelim dağ başında şarj istasyonu bulmak mümkün olmadığında. neyse ki periyodik olarak engelli yokuşlarını çıktıkça kazanılan menzil hâlâ gizemini koruyor, şimdi tam anlamıyla 'off topic' oldum, yüz yüzeyiz gibi dengeli bir alışma: şehir içinde yokuş inişlerinde ayağımdaki fren alışkanlığı bitti, ama yolculuğa çıkınca 'normal araç' kirası hâlâ var. olsun, ölümüne 'yenilenebilir enerji' diyecek hâlimiz yok.
