şarj istasyonunda tanıştığım insanlar

geçen hafta sonu şarj kuyruğunda beklerken yanımdaki adamla sohbet ettik, meğer aynı semtte oturuyoruz. 40 dakika boyunca araçtan çok şehirdeki şarj altyapısından, bakım maliyetlerinden, hatta çocukların okulundan konuştuk. eve vardığımda eşime anlattım, 'sen yine mi şarjda arkadaş edindin' dedi.

açıkçası bu kuyruk meselesi bana kısa vadede sinir bozucu geliyordu ama artık farklı bir gözle bakıyorum. aynı dertten muzdarip insanlarla iki kelam etmek, batarya yüzdesini izleyerek geçirilen o yirmi dakikayı bambaşka bir şeye çeviriyor. tabii kuyruk çok uzarsa o muhabbetin tadı da kaçmıyor değil.