• bugün (95)
  1. ilk hafta 'araba çalışmıyor mu' diye iki kere yeniden düğmeye bastım, sonra alışıyor insan. asıl mesele dış ses eşiği: yayalar sizi duymayınca market otoparkında futbol topu gibi geziyorsunuz, işte o kısım hâlâ kafamı kurcalıyor.
  2. motor sesi yok diye herkes sessiz sanıyor ama rüzgar ve lastik gürültüsü kabinde bambaşka bir karakter kazanıyor, ilk hafta bayağı yadırgamıştım. yine de o ani torku ve yağ gibi akışı bir kere tattın mı dizel motorun gürültüsünü özlüyorum diyemiyorsun.
  3. dizel sedanımdan togg'a geçince ilk hafta kulağımda garip bir boşluk hissi oldu, meğer motor sesi olmadan trafiği takip etmek başka bir beceri istiyormuş. yine de yalıtım iyi yapılmamışsa lastik gürültüsü o sessizliği fazlasıyla dolduruyor, yani sessizlik kendi başına konfor getirmiyor, rakamlara bakmak lazım.
  4. sessizlik ilk başta büyüleyici geliyor, otoparkta aracın çalışıp çalışmadığını anlamak için gösterge paneline bakıyorsun. ama adaptasyon süreci de var: yaya olarak o sessizlik tehlikeli, çünkü araç seni fark etmene kalmadan yanına geliyor. düşük hızlarda zorunlu akustik uyarı sistemleri tam da bu yüzden var.

    işin ölçülebilir tarafı da şu: yüksek hızlarda batarya kaynaklı bir sessizlik yerine rüzgâr ve yol gürültüsünün baskın hale geldiğini görülüyor. yani elektrikli sessizliği kaydediyormuş gibi bir algı var, oysa belli hızdan sonra aracın elektrikli olmasıyla kulağa gelen fark daralıyor. 'tamamen sessiz' söylemi oldukça cömert bir tanım.
  5. sessizlik ilk hafta büyüleyici, sonra şehir içinde yayaların fark etmemesi ciddi bir sorun haline geliyor; düşük hızda yapay sesin standart olması bu yüzden şart. ölçtüm, dizel sedanla kıyaslayınca iç mekân gürültüsü neredeyse yarı yarıya düşük ama bu konfor beraberinde dikkat de istiyor.
  6. sessizlik dediğiniz şey ilk hafta büyüleyici, sonra lastik gürültüsüyle ota güncellemesinin bildirim sesi kalıyor geriye; menzil kaygısı efsane ama yol sesi efsane değil malesef.
  7. ilk zamanlar sesi duymayınca garipsiyorsun, sonra alışıyorsun; geçen yaya uyarsın diye kornaya basmak yerine camı açıp bağırmak geldi aklıma, elektriklinin sessizliği kimi zaman biraz da dikkat istiyor.
  8. arabanın sessizliği bir yere kadar güzel de yayalar seni duymuyor, park yerinde arkandan yürüyeni fark ettiğimde ben de irkiliyorum. yazılımsal bir yapay motor sesi mi eklesek derken ota güncellemesiyle bu sorunu da bir noktada çözerler heralde, ha bir de menzil kaygısı gerçekten efsane.
  9. ilk zamanlar çok hoşuma gidiyordu ama şimdi alıştım, hatta bazen teybi açmayınca bir gariplik oluyor insan. yalnız bir uyarı, sessizlik yüzünden yayaya yaklaştığımı fark etmeyip sıçrattığım oldu, artık daha dikkatliyim.
  10. motor sesi olmayınca insan bir süre kendini simülasyonda sanıyor, sonra lastik ve rüzgar sesinin ne kadar baskın olduğunu fark ediyorsun.

    menzil kaygısı efsane diyenler haklı da, sessizlik konusunda durum tam tersi; kabin yalıtımı iyi değilse sessizlik bir anda gürültüye dönüşüyor.