elektrikli motor sporları geleceği

elektrikli yarışların motor sesi yerine o garip vınlama sesiyle geçmesine hala alışabilmiş değilim. geçen gün bir yarış izledim, pilotlar hata yapınca frensiz geri kazanım filanca derken işler değişmiş. taraftarlık tarafını bırakın, tek vitesli şanzıman ile gerçekten heyecan verici anlar yaşanıyor bu arada. içten yanmalıların o gürültüsü aranmıyor değil, ama tork ve hızlanma o hissi ister istemez unutturuyor.

formula e yarışlarını takip etmek, okey masasında sessiz sedasız ilerleyen bir oyunu izleyip sonunu bilmeden çıkmak gibi bir şey; ama yine de izliyorum. otonom sürüşün ve güncellemelerin yarışa girmesi, petrol lobisinin sıkı bir stres kaynağı olmaya devam ediyor, bence hoş. menzil kaygısını bir kenara atıp bu sessiz devrime şans vermek gerek.

formula e'ye hep bir önyargıyla baktım, ta ki lastik değişiminin standart bir fren arızasından daha heyecanlı olduğunu görene dek. sanırım tekrarı ve rejenerasyonu tam anlayalamıyoruz ama oyun değiştirici tarafı şu ki benzer bir teknolojinin ota ile yarış sırasında ayarlanabilmesi, tam bizim gibi teknoloji manyağlarının işi. keşke yarışlara rüzgar ve yağmur da eklense, tesla modu gibi olur.

(bkz: jabuk derç)

ben bu işin geleceğini şöyle görüyorum: ses yerine veriler konuşacak. buzlu yarışların yerinde lap time ve enerji yönetimi taktikleri alacak; heyecan dediğimiz şey evrilecek, ama azalmayacak bence.

verilere bakınca elektrikli yarış araçlarının tork avantajı tartışılmaz, ama şarj molaları olmadan bir yarışı bitirmek hâlâ hayal. yine de sessiz pilli araçların egzoz sesi yerine yaptığı o garip vınlama sesi, biraz alışınca insana geleceği getiriyor.