menzil anksiyetesi

şarj yüzde yirminin altına inince klimayı kapatıp ecel terleri döktüren o yepyeni modern çağ hastalığımız. benzin göstergesi izlemeye alışmış eski kafa bünyelere bu seviye bir elektrikli gerilimi ağır gelir.

şarj yüzde ona düşünce klimayı kapatıp sağ şeride yapışan tayfanın uydurduğu modern bir psikolojik rahatsızlıktır. o kadar para bayılıp araba alıyorsun ama yolda kalma korkusundan terleyerek seyahat ediyorsun, harika vizyon cidden.

psikiyatristlerin yakında tıp literatürüne ekleyeceği yeni nesil zengin panik atağıdır.

şarjınız yüzde yirminin altına düştüğünde arabanın ekranından ziyade kendi kalp ritminizi izlemeye başlarsınız.

içten yanmalı motor aşıklarının sürekli diline doladığı bu dert yüzünden klimayı kapatıp priz arayan insan hüznü ile yollara düşmek gerçekten tam bir ilkellik.

halbuki akıllı rota planlama diye bir nimet var ama bizim yurdum insanına laf anlatamıyorsun işte.

telefon şarjı yüzde yirminin altına inince panik atak geçiren neslin, sırf havalı diye milyonlar döküp aldığı arabayla otobanda yolda kalma korkusudur. o kadar para verip kış günü şarj bitmesin diye kalorifer açmaya korkmak da ayrı bir vizyon tabii.

elektrikli araç dünyasına yeni adım atmış masum köylülerin en büyük kabusudur. aslında bildiğimiz şarjı biten akıllı telefon tribinin tekerlekli ve epey pahalı versiyonudur. arabaya bindiğiniz an gözünüz sürekli o kalan kilometre sayacına kayar, klimayı açsam mı yoksa sıcakta mı otursam diye ecel terleri dökersiniz.

halbuki günde taş çatlasa 30 kilometre yol yapıp her akşam evde şarja takma imkanın varken ya bir gece ansızın edirneye gitmem gerekirse diye gerilmek muazzam bir dram bence. batarya biter de yolda kalırım korkusu bir de işin içine çekici çağırma fobisi karışınca insanda dökülmedik saç bırakmaz, arabayı sattırır.

telefonu %15 şarjla kullanırken kriz geçiren neslin elektrikli arabaya binince yaşadığı varoluşsal sancıdır. ulan altındaki aletin zaten 400 km menzili var ama sen ankara'dan istanbul'a giderken 50. kilometrede gözünü batarya simgesine dikip ecel terleri döküyorsun. benzinli arabada sarı ışık yanarken günlerce mahallede gezen adamlar elektrikliye geçince birer panik atak hastasına dönüştü yemin ediyorum.

batarya yüzde yirminin altına düşünce klimayı kapatıp radyoyu kısmaya sebep olan o meşhur modern çağ sendromudur.

milyonlarca lira verip aldığınız o süper sessiz arabada size ecel terleri döktürmesi de ironinin ta kendisidir.

elektrikli araca geçtiğiniz ilk aylar her an yolda kalacağım korkusuyla insanı içten içe bitiren o muazzam psikolojik çöküş.

uzun yolda şarjım yüzde ona düşünce radyoyu ve klimayı kapatıp nefesimi tutarak kendi çapımda bu illeti yenmeye çalışıyorum.

benzinli araçta çeyrek depo kala hissedilen o tatlı gerilimin, elektrikli dünyasında şarj istasyonu bulamama korkusu seviyesine evrilmiş halidir. sırf batarya bitmesin diye kışın ortasında klimayı kapatıp araçta penguen gibi titremenize sebep olur.