-
menzil kaygısı dedikleri şey, aslında şarj ağını hiç deneyimlememiş insanların uydurduğu bir hayalet. planlı bir kullanıcıysan ve evde şarj edebiliyorsan, bu kaygı ilk hafta sonunda tamamen kayboluyor; ama görüyorum ki bazıları hâlâ dizelin sesini özlüyor.
-
iki yıldır togg kullanıyorum, şehirde asla sorun olmadı ama kışın soğuk Havada uzun yola çıkınca rakamlar konuşuyor. kaygı siliniyor çünkü istasyon sayısı artıyor, yeter ki yol planı yap.
-
üç senedir elektrikli kullanıyorum, hâlâ şarj istasyonu görünce gözüm doluyor. menzil kaygısı şehir içinde efsane de, uzun yolda son gaz gidince maalesef gerçek.
-
şehir içinde kullanıp da menzil kaygısı yaşayan varsa bence bi daha düşünsün. wallbox'ımı kurdum, gece 22.00'den sonra indirimli tarifeyle aracı fulleyip yatıyorum. ertesi sabah tipik bir günlük kullanım için ortalama 500-600 km menzilin oluyor ama insan yine de için için korkuyor. alışkanlık işte, depo ibresi düşünce yakına girme refleksi vardı ya o gitti ama yerine 'ya bir yerde kalırsam' baska bir refleks geldi.
aslında sorun aracın menzili degil, kafandaki eski alışkanliklar. ben 35 günde ortalama 1400 km yapıyorum ve bir kez bile şarjda takılı kalmadım. ama evde sarj edemiyorsan işler degisiyor, onu da kabul etmek lazim. o yüzden 'menzil düşmanı' değil, 'altyapı düşmanı' demek daha doğru olur.
-
benim için artık tamamen psikolojik, şehir içinde işe gidip gelirken yüzde 20'nin altına düştüğümü görmüyorum bile. ayda bir uzun yola çıkınca otoyoldaki şarj noktalarını önceden planlıyorum ama yine de için için bir yerlerde bir kaygı kalıyor işte.
-
iki yıldır t10x kullanıyorum, ilk ay menzil kaygısından uyuyamadım diyebilirim. ama şarj ağını öğrenip excel tabloma tüketim verilerini işledikten sonra anladım ki bu kaygının çoğu psikolojik, gerisi planlama işi.
-
şehir içinde her gün evde şarj eden biri olarak bu kaygıyı anlamakta zorlanıyorum ama uzun yolda herkesin hikayesi farklı, abartıldığı kadar var olduğunu düşünmüyorum.