ailem elektrikli arabama karşı

iki yıldır t10x kullanıyorum, babam hala binmeye korkuyor. "oğlum taşıt araba değil sanki tramvay" diyor, iyice de gözümde büyütüyor, şarj olsun diye koda çekilmek gerektiğini düşünüyor. dayım ise dizel pazarlığını özledi: "şekerim şu sessizlik hikayesi sonradan astronom faturayı çarpar mı?" deyince o an excel tablosunu önüne döktüm, kış ayı tablosunu işaretledim, 100 km'lik yolun benzinle durumu vurur arkadaş ağı; burda misafir kömür dağı gibi kalsın. mesele menzil ya da şarj değil aslında, bizim millet egzoz sesi duymadan aracın gidişine güvenemiyor. fırsat bu, nerede endişe duysalar sayısal değerlerle anlatıyorum, yılların makine mühendisi kafasıyla "şu veri, şu tolerans" diye basmak yürek lazım. son sözüm şu: bırak alışsınlar, bir gece vakti sessizce bir depo elektrik bitmesin de kahve falında torpido göğsü tütsen gör istersen, babacığım barışır. ama bu çin kırmızısı boyaya da alışacak egoları giriyor ülkeye.