elektrikliye geçip ağlayanlar

elektrikli araba alıp da pişman olanların ortak noktası genelde 'ben her yerde şarj bulurum' hayaliyle yola çıkıp ilk uzun yolda kabus görmeleri. ben iki yıldır kullanıyorum, hiç pişman olmadım ama planlama alışkanlığım arttı, her çıkıştan önce şarj noktalarını haritadan süzer oldum. dizel karakterini, köşedeki benzinliğe dalıp 5 dakikada yola devam etme özgürlüğünü özlüyorum bazen, onu da itiraf edeyim. herkesin abarttığı 'yakıt tasarrufu' ne kadar gerçekse bu da o kadar gerçek. bu tarz bakınız da lazım bu arada)

(bkz: menzil kaygısı)