formula e

artık iki yıldır elektrikli biniyorum, formula e'yi de takip ediyorum ama itiraf edeyim ki ses konusu hâlâ bir tuhaf. yarış stratejisi, pil yönetimi işin özünü kapladı; test ederken kendi tüketim tablom gibi saplantılı hissediyorum. yine de f1 atmosferini mumla aratmıyor değil, ama bence fena bir gelecek vadeden iş.

(bkz: sürdürülebilir motor sporları)

pilotların devasa elektrik süpürgeleriyle turladığı oldukça tuhaf bir motorsporu. hız hissi desen tam geçmiyor, ciğer delen motor bağırtısı desen hak getire. pazar sabahı kimseyi uyandırmamaya çalışan misafir çocuğu gibi sessiz sessiz dolanıyorlar pistte. yine de fosil yakıt fetişistlerine inat şans verip izlemeye çalışıyoruz işte.

f1'den sonra bunu izleyince insan kendini dev bir vızıldamanın ortasında, sanki yirmi tane matkap aynı anda çalışıyormuş gibi hissediyor. geleceğin teknolojisi falan diyoruz ama o motor bağırmayınca ruh eksik kalıyor be kardeşim.

sanki evde süpürge açılmış da kapatılmıyormuş hissi veren, araçların çıkardığı o ince vızıltı yüzünden bir türlü ciddiye alamadığım yarış organizasyonu.

teknolojiye lafımız yok ama yarış dediğin biraz gürler, bu ne böyle uzaktan kumandalı araba gibi.