hızlı şarjda kuyrukta kalanların hikayesi

pazartesi sabahı mesaiye yetişme telaşıyla kuyrukta beklerken içimden 'menzil kaygısı efsaneymiş, şarz ağı süpermiş' diyenleri tek tek geçirdim. istanbul'da üç aracın aynı anda bir şarj cihazına umutla baktığı o anları yaşayanlar bilir ki ironi hayatın ta kendisi oluyor. şanslıysan yanında biri kahve ısmarlar, değilsen o (bkz: " artık internetimiz de 5g") 40 dakikayı saatler gibi geçirir; bu yüzden kuyruk beklemektense aracı dualarla şarj etmeyi biliyorum ben.

geçen cumartesi afyon tarafında bir istasyona vardım, önümde dört araç vardı. hesabımı yaptım: ortalama yirmişer dakikadan bir saat yirmi dakika bekleyeceğim, üstüne kendi şarjım yirmi beş dakika, yolun ortasında neredeyse iki saat kaybı. dizel sedanla aynı yolu üç buçuk saatte giderken şimdi beş saatten aşağı düşmüyor, bunu da excel'de tutuyorum, rakamlar yalan söylemiyor.

asıl mesele istasyon sayısı değil, dağılımı ve gücü. otoban üzerinde iki tane 180 kw'lık cihaz olacağına altı tane 120 kw'lık olsa kuyruk bu kadar uzamaz. bir de şu var: bazı araçlar yüzde ciksenden sonra aşırı yavaşlıyor ama şoför bunu bilmiyor, cihayı yüzde yüze kadar işgal ediyor. bir yandan yerli üretimi destekliyorum, ama altyapı planlamasında bizim mühendislik kafasıyla düşünen az maalesef.