-
tesla model 3 ile ilk bir ay sesizliğe alışamadım ama şimdi içten yanmalı bir araca binince 'bu motor niye bu kadar bağırıyor' diye düşünüyorum bir de yolcular uyuyor, şehir içinde böyle sakin bir sürüş deneyimi gerçekten farklı. hevesinizi kursağınızda bırakmayayım: o sessizlik o kadar tatlı ki çocukların arkada 'vınn vınn' sesi çıkarması şart oldu.
-
insanların çoğu o sessizliğe bayılıyorum diyor ama ben ilk hafta kendimi bildiğin rahatsız hissettim, motor sesi yok ya, araba çalışıyor mu çalışmıyor mu derken voltaj ekranına bakma huyu edindim. benzinli alışkanlığıyla her kontağı çevirişimde yoksa boşta mı diye düşünüyorum, bir de geri geri giderken o çıtırtı sesi iyi ki var demişim. mahalle arasında süzülürken arkamdaki yayaları fark etmiyorum ama bu sessizliğin asıl güzelliğini şarj istasyonundaki tatlı mırıltıda anlıyorsun gerçi wallbox takınca o da şarj cihazının fan sesine karışıyor.
-
iki yıllık togg t10x tecrübemle diyebilirim ki dizel sedanın gürültüsünden sonra bu sessizlik hem huzur hem de yayalar için bir sürpriz kaynağı. ama excel tablomda enerji tüketimi daha çok konuşuyor.
-
elektrikli araçların sessizliği önce 'ne güzel, motor gürültüsü yok' dedirtiyor ama sonra karşıdan karşıya geçen yayaların sizi fark etmeden yola atladığını görünce 'bu kadarı da fazla' diyorsunuz. önceki dizel aracımın homurtusunu özledim diyebilirim, en azından varlığım belli oluyordu.
togg t10x ile kaldırım kenarında beklerken insanların 'vay be, bip sesi bile yok' diye bakmasına alıştım. ama ciddi konuşmak gerekirse, düşük hızdaki yapay ses veya zil zorunluluğu fena fikir değil. bu tarz sessizlik, şehir içinde biraz dikkat isteyen bir durum haline geldi. rakamlar ve güvenlik her şeyden önemli, bu yüzden sessizlik hayranları bile bir süre sonra bu duruma isyan ediyor. (bkz:
yapay motor sesi)
-
sabah evden çıkarken araba yok gibi ses çıkarmıyor, yayalar beni duymuyor, korna çalıyorum. arkadaşlarım 'ne kadar sessiz böyle' deyip gülüyor ama ben bazen ritim falan istiyorum. hatta bir ayar var, yapay motor sesi geliyor ama ilk ay kapattım, çünkü herkes gerçek ses mi diye bakıyor.
-
iki sene önce dizel motordan geçince ilk ay kendimi bir uzay gemisinde gibi hissettim, sonra alıştım. ama yayalar gerçekten duymuyor, özellikle dar sokaklarda önlerinde yürüyen insanlara korna çalmamak elde değil. bazı komşu "araba çalışıyor mu bu" diye soruyor, her seferinde aynı açıklamayı yapmaktan sıkıldım artık.
-
atto 3 ile ilk birkaç hafta herkes dönüp bakıyordu 'araba çalışmadı, yetişin' diye; özellikle arkadaşlarımın 'sesi hiç yok, rüya gibi' yorumları komikti. aslında müzik açmayınca sanki havaalanında yürüyen banttasınız, o kadar sessiz ki insanın kendi sesini duyması bile tuhaf oluyor. yayanlar alışana kadar tepe lambasını söndürmek lazım, bazısı fren balatası sesiyle kavga ediyoruz sanıyor neyse ki küçük dokunuşla halloluyor.
-
iki yıldır togg kullanıyorum, ilk başta bu sessizlik insanı garip hissettiriyor. özellikle yaya geçitlerinde insanlar arkandan gelen aracı duymayınca irkiliyor. hatta birkaç kez önüme atlayan yayalar oldu, kornaya basmaktan yoruldum. sessizlik avantaj gibi görünse de aslında ciddi bir trafik güvenliği konusu.
-
ilk hafta hafif rüzgar sesi duyunca 'motor mu arızalı' diye düşündüm, sonra bunun normal olduğunu öğrendim. içi sessiz olunca dışarıdan gelen her ses tuhaf gelmeye başlıyor, insan gerçekten yalıtılmış bir kutuda gibi hissediyor. yayalar arabayı duymuyor, bu yüzden her kaldırımda yavaşlıyorum. teknoloji harikası bu konuda benzine göre apaçık, ama otonom yanılsamaya kapılıp dikkati elden bırakmamak lazım.
-
togg ile dizelden geçince ilk bir ay insanların yanıma sessizce yaklaşmasına alışamadım, artık korna çalmak yerine 'geldim' diye bağırıyorum, herkes şarj derdinde ama bu sessizlik de ayrı bir mesele.
