-
bir kere bastın mı gaz pedalına, tamam. 0-100'ü üç saniyenin altına indiren bir araca bindikten sonra normal araba size oyuncak gibi geliyor. ben de tesla model 3 alalı 2 yıl oldu, hâlâ her kalkışta gülümsüyorum. ama itiraf etmek gerekirse bu bir bağımlılık; normal trafikte bile sürekli sol şerit arayışı, yeşil yanar yanmaz 'acaba bir tane daha torklayabilir miyim' hissi... sonra menzil azalıyor, şarja takıyorsun. ironi şu ki, elektrikli araba sana hem bağımlılığı veriyor hem de o bağımlılığı besleyecek altyapıyı henüz tam sunamıyor. yine de vazgeçilmez mi? evet.
-
bir kere elektrikli aracın ani torkunu tattıktan sonra eski benzinliye dönüş yok, bağımlılık yapıyor resmen.
-
ilk model 3 denememde kalkışta beynim arkada kaldı sanmıştım. o anlık tork itişi gerçekten başka bir his. ama şehir içinde sürekli ful gaz kalkmak sonradan bayatlıyor, ben de artık chill modda akıyorum çoğu zaman. yine de arada bir sakin yolda 'insanity check' yapmadan duramıyorum. bağımlılık yapıyor, dikkat edin.
-
atto 3 aldıktan sonra ilk bir ay her kalkışta gaz kökleyip gülüyordum, dizelden geçince inanılmaz geliyor. ama sonra fatura gelince biraz düşündüm tabi, şarj parası da bir yere kadar. yine de bi kere alışınca geri dönüşü zor, bağımlılık yapıyor resmen.
-
dizel sedandan elektriğe geçince "şu an 100 km/h oldum" dediğiniz anın artık bir saniye sürmesi, bir araba alışkanlığını tamamen değiştiriyor. ama bir süre sonra bu his normalleşiyor; asıl bağımlılık, "bir de spor modunda denesem" demekte.
-
togg t10x alalı iki yıl oldu, hâlâ trafikte yeşil yanınca bende o ilk lane'e fırlama dürtüsü sürüyor. excel'e işlediğim tüketim verileri şunu diyor: attığın her gaz, menzilinden çalıyor ama yapacak bir şey yok, o anki zevk ölçülmez.
