-
dört istasyonun ikisi arızalı, kalan ikisinde de ya bir ticari ya bir iki ev sahibi var. kuyrukta beklerken tablo tutuyorum, gerçekten; cihazın çektiği kW her plakada değişiyor. en sıkıntılı taraf zaten sırada değil, şarj bitmesin diye sokağa park etmiş kamikazeler. onlara tek çare haftalık tüketim tablosu.
-
geçen akşam istasyonun birinde dört araç sıraya girmişiz, muhabbet döndü dolaştı wallbox kurulumuna geldi. açık konuşayım, evde şarj imkanı olmayınca bu iş gerçekten çileye dönüyor.
-
bayram dönüşü afyon tesislerinde yaşadığım kuyruk yüzünden eve 40 dakika geç vardım; rakamlara bakınca şarj ağı büyüyor ama yoğun günlerde hâlâ yetersiz kalıyor, ölçtüm biçtim kaçış yok.
(bkz:
dc şarj istasyonları)
-
valla dün otoban çıkışındaki istasyonda kuyrukta beklerken bir abiyle başladık muhabbete, fark ettim ki bu elektrikli işinde herkesin derdi benzer ama çözüm arayışı insanoğlunun cehennemi. benim wallbox geçen sene 15 bin lira civarıydı kurulumla, şimdi ac uyku sırasında çift yönlü besleme konuşuluyor. adam byd almış, masraftan yakınıyor, bir yandan priusçu gibi binmiş eskiden, benzinden geçişte o hesabı nasıl dize gelir hâlâ anlamakta zorlanıyorum.
kuyrukta beklerken şunu gördüm: tabelada 120 kw yazsa bile arka arkaya iki araç tahsis edilirse her biri teorikte 60 alır, sabah saatinde testere dişi gibi beklerken gücün yarısını almak can sıkıyor. abiyle buradan laf elektrik faturası ve elektrikliye teşvike kadar gitti, diyor ki 'baktım müsait değil, doldurup çayırda oturuyorum'. sağolsun abi, hem dert ortağı oldu hem çaresizliği paylaşarak bana da iyi geldi. paylaşılan bir dert insanı bir yandan da güçlü kılıyor, ne yapalım bu da elektriklisözlük hayatı.
-
"sabah erken gidince kuyruk olmaz" dedikleri yerde bile bazen üç araç sıralanmış buluyorsun kendini. beklemenin en sinir bozucu yanı bir şeyin yanlış gittiğini bilememek: istasyon mu yavaş, yoksa sıradaki mi aceleci bilmiyorsun.
eve wallbox kurduktan sonra şehir içi bunun büyük kısmı çözülüyor da uzun yola çıkınca eski alışkanlıklar depreşiyor. şarj ağı genişliyor ama yoğunluk da artıyor; ben şahsen hafta sonu kalabalığından imkan varsa kaçıyorum.
-
sabah erken gidince kuyruk olmaz dedikleri yerde bile bazen üç araç sıralanmış buluyorsun kendini. beklemenin en sinir bozucu yanı bir şeyin yanlış gittiğini bilememek: istasyon mu yavaş, yoksa sıradaki mi aceleci bilmiyorsun.
eve wallbox kurduktan sonra şehir içi bunun büyük kısmı çözülüyor da uzun yola çıkınca eski alışkanlıklar depreşiyor. şarj ağı genişliyor ama yoğunluk da artıyor; ben şahsen hafta sonu kalabalığından imkan varsa kaçıyorum.
-
bayram dönüşü istasyonda dört araç sıraya girmişiz, herkes birbirinin şarj eğrisini ve kaç kw çektiğini sorup duruyor; kuyruk aslında kalabalık değil, plansız.
ben bu işi excel'de rotaya göre önceden çözdüm ama ortalama 40 dakikalık bekleme, 100 km menzil karşılığı 22 kwh tüketen araçla yolda kalmaktan iyidir.
-
geçen gün hızlı şarjda sıra beklerken yandaki arkadaşla muhabbet ettik, herkes aynı dertten muzdarip: şehir içi wallbox varken sorun yok da uzun yolda bu tarz kuyruklar adamı yoruyor.
bakınız şarj istasyonu çilesi
-
geçen hafta ankara'da bir dc istasyonunda sıra beklerken yanımdaki adamla sohbet ettik. o da iki yıldır elektrikli kullanıyormuş, benzer dertler: hangi istasyon çalışıyor, hangi uygulama yavaş, kablo ne kadar dolaşık. sarı kabloyu takma refleksi, şarj başlatma derdi derken yarım saat su gibi geçti. eve vardığımda kapıda şarj etmenin paha biçilmezliğini bir kere daha anladım ama o kuyruktaki sohbetin yeri başkaydı.
şaka bir yana bu ülkede elektrikli araç sahibi olmak bir nevi sosyal kulüp üyeliği. market otoparkında bile biri yanına yanaşıp 'hangi istasyon iyi' diye soruyor. madem millet konuşacak birini arıyor, bari bir uygulamada 'buraya kaç kişi sırada' bilgisini düzgün yazsınlar da laf yetiştirmekten asıl işimizi unutmayalım.
-
hafta sonu otoyolda bir istasyona girdim, önümde dört araç, ekranda hepsi 'şarj oluyor' görünüyor ama aslında ikisi park etmiş, sahibi yemekte. otuz beş dakika bekledim, neyse ki tabletim yanımdaydı.
birisi bana menzil kaygısı diye bir sorun olmadığını anlatsın istiyorum, kuyruğu görsün önce. yoksa insan kendini ciddi ciddi sorguluyor: bu aracı niye aldım ben diye.
