şarj derdinde sabah akşam kuyruk

sabah işe gitmeden şarj kuyruğuna girmek hayatın yeni gerçeği oldu, evde wallbox olsa da insan yine de bir garip oluyor. elektrikliye geçeli şu kadar oldu, hâlâ benzinliğin rahatlığını özlüyorum bazen ama olsun, faturaya bakınca hasta olma ihtimali düşüyor.

bu başlığı görünce ister istemez gülümsedim, çünkü bir ay önce aynı sahnenin tam ortasındaydım. evde şarj ünitesi olmayanlar için halka açık istasyonlar gerçek bir işkence. hafta sonu alışveriş merkezine gittim, arabanın şarjı %12'ydi; üç boş soket buldum ama ikisinde kablolar çalışmıyor, birinde de bir kamyonet şarj ediyordu. siz o an bekleyin bakalım, ister istemez sabah akşam kuyruk lafına katılırsınız.

aslında bir de işin sosyal boyutu var: herkes 'menzil kaygısı efsane' diyor ama şarj noktası bulamayınca o efsane geri dönüyor. benim arabamdaki süper şarj ağı aslında iyi, ama şehir içinde o kadar yaygın değil. neyse ki artık iş yerindeki çözümü kullandığım için pek canımı acıtmıyor. yine de bu tarz şarj istasyonu kuyruklarını kimse konuşmak istemiyor. bu tarz dertleri yaşayanlar biliyor.