performans ve hızlanma bağımlılığı

elektrikliye geçince insanın fark ettiği ilk şey, o anlık tork hissi. benzinli araçta üç bin deviri bekleyip vites düşündüğün yerde, elektrikte gaza bastığın anda itiş geliyor. ama bu his kısa sürede bir bağımlılığa dönüşüyor; herhangi bir kalkışta neredeyse refleks olarak gaza yükleniyorsun, yanındaki sürücüye hava atmak istercesine.

problem şu ki, bu tüketimi acımızca yukarı çekiyor. şehir içinde sakin kullanımla yirmi bir kilovat saat olan yüz kilometre ortalaması, performans alışkanlığıyla otuza dayanıyor. iki dakikalık bir hız keyfi, hafta içinde ekstra bir şarj döngüsü demek. ölçtüm, biçtim: tork bağımlılığı cebe zarar ediyor. sonuçta hızlanma bittiğinde geride kalpran sadece menzil kalıyor.