-
ilk heves ilk hafta ayağımı gaza bastırıp verileri incelediğim oldu, doğrusu 0-100 verisi ilk bakışta hoş geliyor. sonra excel'i açtım ortaya döküldü, her sert kalkış tüketimi yukarı taşıyor, bataryadan giden enerji bir taraftan sürtünme kayıpları. yani bu bağımlılığın bedeli menzilde çıkıyor.
benim gibi ölçen biri için mesele zevk değil, kullanın hangi sürüş modunda ne harcadığı table. tatlı seri attıysam raporuma bakıyorum, aradaki farkı net görüyorum. o yüzden heyecanlı sollama yerine daha ölçülü bir gaza basmayı tercih ediyorum, hem batarya hem cüzdan rahat.
-
atto 3'ü aldığımdan beri ışıklarda kalkış yapmayı sevdiğimi fark ettim, ama bir yandan da lastik ve fatura hesabı yapıp duruyorum; keyif mi bağımlılık mı hâlâ emin değilim.
-
elektrikliye geçince fark ettim ki asıl bağımlılık hızlanma değil, kalkışta kimseye mahcup olmama hissi; yine de şunu söyleyeyim, wallbox kuruldu kurulalı gaz pedalına davranışım hiç de eski haline dönmedi.
-
elektrikliye geçince insanın içinden bir canavar çıkıyor galiba. atto 3'ü aldığımdan beri her ışıkta kalkış provası yapıyorum, wallbox'u kurdum ama fatura gelince oyun biraz yavaşladı. bu tarz bir hız tutkusu hoş da, menzil bitmesin diye sonra süt dökmüş kedi gibi gitmek zor oluyor. yalnız değilmişim, demek genel bir durummuş.
-
0-100 verisini ezberleyip ilk ışıkta herkesi geçen adamın üç ay sonra aynı keyfi almadığını görmek enteresan. batarya ve lastik maliyeti o adrenalini kısa sürede faturaya çeviriyor, menzil kaygısı efsane diyenlerle aynı torbaya giriyor bu mesele.
-
elektrikliye geçtikten sonra fark ettim ki asıl bağımlılık tork değil, sürekli gaz verme dürüsü. bir excel açıp iki yıllık tüketim verimi kıyasladım, agresif kullanımda menzilin yüzde yirmisini havaya savuruyorsunuz. rakamlar konuşuyor: sakin sürüş hem cebi hem sinirleri koruyor.
-
0-100 değerini görüp büyülenmek kolay da asıl rakamlar günlük tüketim ve lastik ömründe çıkıyor önümüze; iki yıldır excel'e kaydediyorum, sıfırdan kalkış hevesi ortalama tüketimi yukarı çekmekten başka bir işe yaramıyor.
-
sıfırdan yüze üç saniye kulağa güzel geliyor ama iki yıldır togg'da her gün ölçtüğüm tek şey şarj tüketimi oldu, rakamlar sisede insanı hızlandırmıyor gerçi. sarfiyat tablosuna bakınca ayağımın pedala değil banka hesabıma ayar çektiğini fark ettim, bu tarz performans da bir türlü kantarın topuzu.
-
hızlanma hissi bağımlılık yapıyor evet ama togg t10x ile bunu ayda birkaç kez yaşıyorum, geri kalan zamanda tüketim tablosu ve batarya sıcaklığı beni daha çok meşgul ediyor. rakamlar konuşunca adrenalin biraz geri planda kalıyor.
-
malum kişi olarak bu konuda çok bilmiş görüneceğim ama elektromekaniğin temel bir dezavantajı var: tork ilk 10 milisaniyede geliyor, ve insan vücudu savunma reflekslerini o hızda çalıştırmaya alışık değil. şehir içinde 0-50 yapan kuşkulu şoförler, yeşil ışıkta evrim geçirmiş gaz pedalı sendromu yaşanıyorken artık yaya hakörlüğü falan hayal. kızdığım şey bu değil; düşüyor da cidden düşüyor.
şu var: yazılımcı olduğum için biliyorum, bir şeyi sürekli tekrarlayınca beyninizin ödül merkezine yerleşiyor. lagünın dibindeki youtube hız gösterileri, tek elle direksiyon ile şehri geçme ısrarı... senden ricam bağlayıcı olmasın bunu bir tercih özgürlüğü sanmayın, öyle bir teknolobile emanet etmen bazen bizi eve zorla göndermek zorunda bırakıyor.
