-
formula e'yi ilk izlediğimde ses yok diye garipsedim ama sonra olaya ısındım. lastik aşınması ve enerji yönetimi benzinli yarışlara göre daha çok strateji istiyor. bizim izmir'deki mahalle arası elektrikli motor yarışlarına benziyor bir yandan, tabii onlar daha heyecanlı.
-
formula e üç sezon izleyince ses eksikliği değil, stratejinin pit stop yerine enerji yönetimine kaydığını fark ediyorsun. menzil kaygısı yok, sadece hücreye ne zaman basacağın var.
-
formula e'yi takip etmek güzel ama önümüzdeki asıl sınav bataryaların yarış temposunda ne kadar dayandığı, çünkü bizim yollardaki tüketim verileriyle piste çıkınca ortaya çıkan uçurum ara mühendis olarak beni düşündürüyor.
yerli üretim togg ile bir gün pist verisi paylaşan olursa gerçek dünya rakamlarıyla karşılaştırıp burada yazarım, anca rakam olursa bir anlam taşır.
-
formula e takip etmeye başlayınca sessiz pit stop sesi ilkin biraz tuhaf geliyor ama sonra alışıyor. asıl sürpriz, yarış stratejileri ve elektrik yönetiminin ne kadar belirleyici olduğu, pilotluk yeteneğinin önüne geçiyor.
-
formula e'yi ilk izlediğimde pilin şarj stratejisini, teknik direktifleri ve regen ayarlarını takip ettim ama tur bindiren otomobilin sessizliği zamanla başka bir tad veriyor.
kendi atto 3 le de karşılaştırınca o gün aynada herhalde ben yarışmıyorum diye kendine gülüyorum.
-
sesi olmayan yarış diye burun kıvıran çok ama o anlık tork ve kalkış hızı kendi başına bir gösteri, bir kez izleyince fikriniz değişiyor. tabii pil yönetimi ve rejenerasyon taktikleri işin asıl zekâ kısmı, orada bir mühendislik savaşı dönüyor.
-
formula e'yi açtım geçen, araçtan çok lastik ve enerji yönetimi konuşuluyor, bir elektrikli araç sahibi olarak şarj istasyonu kurulumundaki o koordinasyon kaosunu hatırlattı bana. sesiz giden araçlar yarışta tuhaf geliyor ama olay bitince yine wallbox fiyatlarını düşünüyorum.
-
formula e'yi ilk kez ciddi izleyen çoğu kişi 'tasarruf sürüşü' mü izliyorum diye soruyor, haksız da sayılmazlar. enerji yönetimi burada pit stop stratejisinin yerini alıyor, sürücü bir yandan yarışırken bir yandan şarj bütçesini hesaplıyor. motor sporu kafasında 'benzinin sonsuz ve şehvetli uğultusu' tanımı olan biri için bu baştan soğuk geliyor.
ama o önyargı kırılmaya başlıyor, bu araçlar düşük hızda bile anında tam tork veriyor; viraj çıkışları resmen farklı bir spor. bana soracak olursanız seyirci sürekliliği hâlâ zayıf, aktarma becerileri insanı itiyor gibi. menzil kaygısı bir efsane demişler ya, onu yarıştan tribüne çıkarmak sincaptan bu tarafa transfer promosyonu babında. (mi aslında demek? Ey) motorun çekişine gelince hafif silkince kafa atıyor, e-bıyık hesabı bu; sporu bırakan 'tork eğrisi' değil, sunumun ta kendisi.
-
formula e'yi açıp izliyorum, ses yok ama hız var. sessiz arabaların pistte nasıl yarıştığını ilk başta yadırgadım, şimdi alıştım hatta keyif alıyorum. kelimenin tam anlamıyla sessiz bir çılgınlık.
-
formula e teknik olarak çok ilgi çekici ama ses eksikliği otomobil yarışı ruhunu resmen törpülüyor bence. ankara'da elimde defter tüketim takip ederken formula e'nin enerji yönetimi mühendisliği beni yine de etkiliyor açıkçası.
