-
sıfırdan yüze bakınca rakamlar güzel de asıl mesele her şeyin bittiği yerde başlıyor. hızlanmayı sevmek ayrı, tüketim tablosunda bu hevesin karşılığını görmek ayrı. marka fanboyluğuna hiç gelemem, telemetri verisi ve şarj eğrisi kelimeleri bunu daha net anlatıyor zaten.
-
0-100 değerini kafaya takmak bir süre sonra keyiften çok tüketim takibine dönüşüyor, kaputun altındaki rakam büyüdükçe insan ister istemez frene daha çok basmaya başlıyor.
-
model 3'te her kavşakta gazı kökleyenler kendini pilot sanıyor ama o tork bağımlılığı menzil çubuğunu izlerken bir anda yüzüne çarpıyor. hızlanma güzel de, ota güncellemesi gelip de menzil tahmini düşünce o his geçiyor.
-
elektrikliye geçince ilk hissettiğim şey bu oldu, dur kalklarda anlık tork diye bir şey var ve insan bir süre sonra buna alışıyor. benim atto 3 bile bunu fazlasıyla veriyor, kaldı ki arkadan itişin verdiği o gıdıklama hissini kapatmak istemiyor insan. ama bir yandan da şunu soruyorum kendime: acaba performansın bu kadar kolay olması bizi tembelleştiriyor mu, ha bide devlet buna vergi neresinden bindirecek bilmiyorum.
-
bir kere gazladın mı gerisi gelmiyor, sonra fark ediyorsun ki menzil kaygısı dedikleri şey aslında hızlanma isteğinin gizli haliymiş. insan kendini 'bir daha basmayacağım' derken buluyor ama sağ ayak dinlemiyor.
-
heves ilk başta güzel oluyor, yokuştan kalkarken milimetrik gazla pir gibiyken bir de bakıyorsun ki trafikte aynı arabanın standart modeliyle dibine kadar bir yarışa girmişsin. bir süre sonra güri işe yalnızca şehirler arası yolda gidiyorsun, geri kalan zamanlar 0-100 demek mutluluk değil.
benzinli dizelden gelen bir arkadaşa söylemem gerekir ki, hızlanmak marifet değil, sakin gitmek haz.
-
elektrikliye geçince insanın fark ettiği ilk şey, o anlık tork hissi. benzinli araçta üç bin deviri bekleyip vites düşündüğün yerde, elektrikte gaza bastığın anda itiş geliyor. ama bu his kısa sürede bir bağımlılığa dönüşüyor; herhangi bir kalkışta neredeyse refleks olarak gaza yükleniyorsun, yanındaki sürücüye hava atmak istercesine.
problem şu ki, bu tüketimi acımızca yukarı çekiyor. şehir içinde sakin kullanımla yirmi bir kilovat saat olan yüz kilometre ortalaması, performans alışkanlığıyla otuza dayanıyor. iki dakikalık bir hız keyfi, hafta içinde ekstra bir şarj döngüsü demek. ölçtüm, biçtim: tork bağımlılığı cebe zarar ediyor. sonuçta hızlanma bittiğinde geride kalpran sadece menzil kalıyor.
-
ilk hafta her kalkışta sıfırdan yüze süreyi test ediyorsun, sonra alışıyor insan. asıl mesele o ivmeyi trafikte sürekli kullanmanın lastiği ve menzili yediğini fark etmek. menzil kaygısı bir efsanedir diyenlerden biri olarak söylüyorum, ayağını gazdan çekince o efsane gerçekten efsane oluyor.
(bkz:
tek pedal sürüş)
-
togg'la ilk kalkışta o tork hissedilince insan bir anda kendini trafikte yarışırken bulabiliyor. ama tüketim tabloma bakınca bu zevkin faturaya yansıdığını net görüyorum, rakamlar yalan söylemiyor.
-
elektrikliye geçince insanın fark ettiği ilk şeylerden biri. dizelde gaza basarsın, şanzıman düşünür, turbo dolar, sonra gelir. elektrikliye binince o aradaki tüm bekleme siliniyor ve bir süre sonra bu gecikmesizlik bir tür tatmin oluyor, tatmin de zamanla bağımlılığa dönüşüyor. aslında mesele hız yapmak değil, tepki süresinin sıfıra inmesi; otopark çıkışında bile aynı ani tepkiyi alınca ortalama bir sürücü de aradaki farkı bedeninde hissediyor. tabii bu elma şekeri sadece trafikte erimeye başlıyor.
kırmızı ışıkta yanındaki kim olursa olsun kalkışta öne fırlamak ilk haftalar eğlenceli, sonra ölçmeye başlıyorsun. hangi sürüş modunda kaç veri, kaç kilovatla patinaja giriyor, hangi hava sıcaklığında hangi değerler düşüyor. ben excel'de tablo tutmaya başladım, çünkü rakamlar yalan söylemiyor ve zamanla anlıyorsun ki bu his dediğimiz şey aslında bir kalibrasyon meselesi. yine de millî meseleye dair marka fanatizmine düşmeden söylemek lazım: yazılımsal olduğu kadar mekanik bir olay, lastiğin tutunuşu, asfaltın sıcaklığı, aracın ağırlığı. insan bu üçünü unuttuğunda hırslanıyor. on saniyede pil biterken ağıt yakmak serbest değil ama.
